7.2.21

Inventario

Unha maldición habita con nós a casa
e corre como pólvora acesa
os cuartos 
atravesa as portas e os corredores
traspasando a nácara e os espellos.

Está maldita e, para nós, 
esa é a desgraza do sangue que se extingue
a impureza no centro mesmo do lume
os armarios cheos e abertos
da roupa e a couza e os olores familiares.

A casa vaise consumindo
e poboa de sombra e pedras
as fotografías as cartas atlánticas 
os botes dourados dos mirabeles 
o cepillo do pelo sobre a cómoda
as cicatrices e as suturas
a fenda en equilibrio e os hilváns
o silencio forzado e os libros.

Está maldita e, no seu desorde, 
a caída chega cada día para rabuñarnos
e a luz da tarde 
brilla un intre só na louza nicada no alzadeiro
na pequena cafeteira de porcelana encarnada sobre a mesa posta aínda
no finísimo fío de sangue que mana entre os dentes.

E hai un murmurio que vai medrando e revolve a herba 
e corre en círculos entre o centeo verde 
ata deitalo
como un mar manso que se abre aos nosos pés
na eira de fóra.

E, entón, a casa axítase 
como un enxamio de escuridade
que mestura cada peza da memoria ata sacudila
e facela caer.

Xa non quedan cristais nas fiestras.

Nada do noso
conserva o seu lugar:
só a terra mastigada, o sabor agre do leite,
a cal das paredes, o papel pintado 
e os restos de toda esa pel 
xa morta 
medrándonos silandeira debaixo 
das uñas.

1.7.20

Flor Garduño

E así son:
a muller salvaxe que mora no profundo da floresta.

As especies que me poboan
adquiren formas tan diversas:

os cadernos esborranchados
a biblioteca do cuarto de arriba
o exemplar da mesiña de noite
algún instrumento por afinar de novo

o invernadoiro aberto das glicinias

as caixas de lata gastada
en que fun gardando
anacos de entradas de cine e de teatro
álbums de fotografías vellas
pequenos recortes de prensa sen data

cunchas e area

un reloxo de peto sen corda
frases soltas en anacos de papel arrincado
o folleto dunha viaxe ou dun museo

pólas de lavanda
bolígrafos coa tinta gastada
carretes de fío e agullas
madeira das mareas de inverno e pétalas secas de olor.

As cicatrices.

Vivimos todas na escuridade
nunha frondosa luz azul
intensa.

Xa non teño -aquí- medo de nada:

só de que alguén
algún día
me re-habite.

1.8.19


W. Hammershoi

En esas habitaciones oscuras donde vivo pesados días,
con qué anhelo contemplo a veces las ventanas.
-Cuándo se abrirá una de ellas y qué han de traerme-.
Pero esa ventana no se encuentra, o yo no sé hallarla.
Y quizás mejor sea así.
Quizá esa luz fuese para mí otra tortura.
Quién sabe cuántas cosas nuevas mostraría.

K. Kavafis

9.6.19

Colossus (XIX)

Cargo nos ombreiros
o peso do mundo.

De tanto en tanto,
salmodio as perdas-
observo a dor e a ferida nos meus rasgos na codia do espello-
asumo a culpa
coa fronte baixa e batendo no peito
coa man da carraxe.

Os seres queridos que tanto me faltan
o vacío que devora
o peito, cadavre en pé aínda.

Nai e Pai - e as texturas da cor verde e do aire.

O río como unha ferida
e os días que caen en min, un tras do outro,  como pedras.

23.10.18

Colossus (XVIII)


Pai
ensinoume a non ter débedas
a pedir sempre por favor
e non vivir de prestado.

A non mentir nin soportar a inxustiza ou a mentira
a enxertar as árbores de froita coa súa navalla vella
a recoller o mel das colmeas e a purgalas cando enferman
a recuperar o enxamio que foxe.

A non ter medo á escuridade
nin ás trampas dos sentidos.

A ler en alto na misa
e a interpretar a nosa boa posición nos mapas.

A lembrar cada noite
que mañá é outro día para comezar de novo
e que as constelacións
non están fixas no ceo
-Orión e todas as outras-.

A ser independente, a tomar decisións asumindo as consecuencias
a rectificar con humildade, se é necesario.

A amar á familia e ao próximo como a min mesma.

A apreciar o constante esforzo.
A non deixarme levar polo olor a morte dos lirios
nin dar carta branca á melancolía do mar en outono e do sargazo.

A que non nos colla a treboada en campo aberto.
A gardar sempre unha luz de pila nos caixóns do moble da entrada.
A mirar ben a paisaxe cando imos de camiño á casa e a permanecer en silencio
nos museos e nos velatorios,  e dar o máis sentido pésame se fina un coñecido.

A estirar o papel de prata das galletas coa uña do polgar, 
a encartar como garabulliños de nerviosa papiroflexia
cada envoltorio das pedras de azucre
no imperdoable café da sobremesa diaria.

A atar ben os cordóns dos zapatos, con nó dobre.
A retirar o mantel e as migas, e a saber a orde dos cubertos.
A lembrar ben as caras, os lugares, os nomes e apelidos.

Á teimudez de querer sen condicións, por moito que o tempo pase.


A non deixarnos vencer, pero saber encaixar -se sucede - a derrota.
A soportar con valentía, por veces, o que nos resulta insoportable –
e aínda ben a nosa vida toda.



Miguel A. Padriñán






Hoxe sona.- Petricor, de L.Einaudi

10.10.18

Colossus (XVII)

Abrir a pel
e ulila
como se ule a pel
das mandarinas
nas mans.

(...) Hai un espazo en branco, un leve impassé no caderno
e os ollos e a chuvia
caen severos sobre nós
con furia e con pena

como ao ulir a pel das mandarinas
na ansiedade do traxecto inverso

E só hai que abrirlle así a pel, ves?, con mans compasivas-
abrirlle a pel por completo-
abrirlle a pel, sacrificándoa, dun golpe-
abrirlle a pel-
abrirlla-
abrila.


Citrus, A. Kantrowitz (2010)


...

Quizais sexa hora de facer balance.

De batirme en retirada (máis e máis ao fondo).


Xa só me quedan os libros, uns poucos cadernos sen usar e bolígrafos que vou gardando, de propaganda. Algún lápis co extremo roído. Anacos soltos de gomas de borrar de diferentes cores.  E este portátil. A miña vida nunha manchea de pendrives e cds.

Estou rota.

Benvidxs todxs ao grandísimo espectáculo da miña depresión.



Hoxe soa.- Extreme Ways, de Moby


3.8.17

Colossus (XVI) -- Qu'en reste t'il?


Interior.Strandgade 30
W. Hammershoi



Sentaremos
unha fronte á outra
nunha mesa calquera nun café
ou nesta mesma onde 

agora escribo de noite.

A conversa comezará
casual, falaremos

sobre o tempo
sobre o olor pesado e cotián do día a día

o meu traballo, o teu
"como é que te fixeches poeta?"
engruñarei os ombreiros "son cousas que pasan"

e un sorriso 
prenderános nas bocas
porque temos un sentido do humor
tan parecido.

Mirarémonos de fite en fite
os ollos o nariz as orellas
a forma da cara as enrugas
a intersección das clavículas e os ombreiros
as marxas as miñas marcas da varicela

mentres me contas como celebrabas
cunha torta de aniversario cada decembro
(así durante oito anos)
ata que aquela vidente che dixo que non facía sentido
porque eu estaba morta

e decidiches despedirte
e non houbo máis velas que soprar.

Recitarei toda a lista 
de preguntas 
que levo gardando na miña colección 
de dúbidas
dende ben pequena.

Lereinas só para pronuncialas en voz alta
agora que podes oírme
e me ves, contigo
e a miña sombra.

Polas rúas, fóra, as nubes pasan sobre nós collidas da man en silencio.

E entón, a revelación:
"Fuches unha nai terrible", direiche
e ti "Fuches unha boa filla".

Petricor.

Dirémonolo así, aquí sentadas
unha enfronte da outra
coa diagonalidade exacta da luz sobre as pezas de louza branca e a miña man no caderno vello

e non saberemos se o tempo pasa 
ou queda en suspenso de novo

nesta mesma mesa onde
agora escribo, case sempre ás noites,
ou na mesa dun café
ou no medio da rúa
ou nunha praza 
baixo o ceo aberto

quen sabe o día,
sequera.




Hoxe soa.- Qu'en reste t'il?, de Yann Tiersen

16.1.17

Marjanne

Marjanne cultivaba
as mellores prunas de Persia.

Cun cesto de mirtos
apañaba os froitos dourados
voando dende as pólas máis altas -

o sol.

Entre as follas
as pétalas explotaban
e os gromos e a auga
do pozo, tan fresca e limpa

e a beizón da chuvia
ás noites
e
a neve

branca como as mans brancas de Marjanne,
que cultivaba
as máis olorosas prunas

da roxa terra de Persia.

13.12.16

Colossus (XV)

Nai
tiña un cesto de vimbio
co que
apañar froita á caída do sol da tarde:

os carolos
que quedaban sáns do bicho
ou dos corvos-

as mazás,
no tempo das mazás-

as uvas, as cirolas, os pexegos, os caghotes do camiño
as peras de sanxoán, os tirabeques, as xudías, as bévoras.

E os figos,
en agosto.

Para eles, o ritual
era delicado:

sempre, unha folla de
xornal vello no fondo do cesto
porque así non se mazaban.

Depositabamos un e un
despois de apañalos

pelexando aguillón a aguillón cas nésporas.


Entón, o sacrificio:

abrir ao medio cos polgares
aquela carne tenra doce
era abrir no altar da palma

a entraña encarnada
do Sagrado Corazón.


Nai
tiña un cesto feito de vimbio
co que apañabamos a froita
e as flores de Defuntos,

cada unha no seu tempo.

A horta medraba-
a herba medraba-

E as árbores.

E a súa sombra
cara ó inverno.




19.8.16

Colossus (XIII)

Dar nome ao oco
ao fragmento
á grampa metálica da sutura, ao
van hermético e silencioso
á hemorraxia enzoufada pola roupa branca e as pernas
a ese espantosísimo azul

cada vez máis inmenso

á fenda da nordesía
á liña invisible e finísima que percorre o gume do bisturí

a todo o que arde
e morre.


Nomealo.
Darlle o teu nome.


A nostalxia é un extenso páramo triste.




22.10.15

Colossus (XII)



E así, un aire
de cinza e follas vellas
contórnanos

e camiñamos.

Preferimos non voar
nestas ás sen pó e tatuadas e sen escamas
 irisadas
 man a man
ó contraluz na outonía

as nervaduras do corpo
xacen nas gabias á intemperie

os pés
cantan e dóense
predictos polos pasos

os nosos ósos húmidos
pobóanse de crisálidas mortas

e as bocas
as nosas bocas comestas
de insectos transparentes comestas
de palabras - as nosas - comestas
de odio e agónicas e de desidia
falan sobre os anos
 e en silencio.
  
E a cinza e o aire e a casa e as follas
contórnannos e
non voamos e

so amamos estas ás rotas e a perda do plan felizmente trazado
e a fraga asulagada
e o camiño que teima sempre con traernos de volta.





Hoxe soa.- Iguazú, de Gustavo Santaolalla

                               

23.8.15

Colossus (XI)




Como auga que se move e camiña os sucos sedentos,
o meu corpo ondula, e a pel.

Pronúnciase pétala
na luz

e escorrega
süave e violento pola beira.




Hoxe soa.- Summer 78, de Yann Tiersen

18.7.15

Colossus (X)



Levarei o peso dos teus pasos
nos meus, nai.

Sobre min,
sobre o meu nome
e nos cabelos
e na sombra que se alonga no solpor

(como ó principio)

Ata que ese día
un día calquera
quizais esta noite ou quizais pasando os anos

quen o sabe

a palabra que te nomea
estoure e
se rompa
e se eslúa na choiva

e toda esta dor miña, coma tí moito antes,
míngüe e míngüe na distancia
e me abandone.



Colossus (IX)


Haberá un camiño de volta
trazado ao teu regreso.

Repasarás con arroubo todos
os lugares
da memoria,
nai, menos a miña
memoria.

todos os aloumiños
da pel
nai, menos a miña
pel

todos os sons e olores
familiares

as fotos e as árbores e o pasto
as carabuñas das prunas encarnadas e os pratos
de diario
sucios no fregadeiro
as fiestras
as noites en vela e o dó
polos nosos seres queridos
e todo o que nos falta
cada un dos días
que vivimos
menos eu, nai.

As portas da casa estarán limpas e abertas
e as follas, en montóns no xardín,
e os lenzos, oureados, dobrados sobre as camas
e ulirá a herba

e haberá un camiño de volta
trazando o teu regreso

para tí, nai.


Pero eu xa non te estarei agardando.