Navicularia

De novo, as ansias

2012-01-19T13:45:00.002+01:00

Escribir, de novo, como un coitelo que me abre o costado e me sangra a vida.

E non saber con que palabras ir tecendo...

De dentro cara afóra

2011-04-15T15:13:00.004+02:00

De dentro cara afóra

espir a consciencia de

cada parte do verso

até chegar ó centro absoluto

do poema.

Arrincar a compostura

e os hilváns,

esquecer a moderación e o decoro

de días pasados

o medo agónico aos ídolos e ós deuses

establecer novas regras de xogo

e atentar contra o estado de benestar

da palabra

De dentro cara afóra

cuspir sobre os principios

que encorsetan

e definen as (nosas) propias estructuras

desfigurar a forma

liberar a esencia

e destilar

pacientes

a beleza fráxil e agoirenta do silabario:

eis o manual segredo que fai florecer o máis fértil e perfumado deserto.

Vacío..., vai embora!

2011-03-21T16:13:00.005+01:00

Hoxe, comezo da primavera, MANIFESTO que:

*Non loitarei as batallas que non son miñas

*Non me arrepentirei das decisións tomadas

*Non abxurarei dos consellos e opinións emitidas

*Non son o can de presa de ninguén, nin o malo do filme

*Non deixarei de dicir o que penso, vexo o sinto por moi doloroso que para outros resulte

*Non quebrarei a lealdade ós meus ideais

*Non evitarei dar os cambios necesarios por moito que poidan doer, nin procrastinarei para evitar tomar decisións taxantes se os preciso para a miña estabilidade vital

*Non soñarei esperta, porque é unha perda dun tempo irremplazable na miña existencia

*Non me involucrarei máis do necesario nin menos do social e éticamente cortés, se o tema en cuestión non me importa unha merda nin me aporta nada para medrar interiormente

*Non son imprescindible nin invisible

Revolta(s)

2011-03-03T17:35:00.002+01:00

Barquiña

quen te leva agora polas ondas,/mar

axitado?

Pequena balsa de aceite na que moro

remexeron a túa entraña

até bater contra os cantís esgazando a lene promesa

do teu horizonte.

Apenas a melodía/...

Aninovo / Año Nuevo / New Year

2011-01-07T20:25:00.002+01:00

Malas cheas

de luz,

canto camiño aínda por recorrer

pés espidos na neve pura.

Derrete-la tristura cada día

no voso abrazo vólvese sinxelo

casa e fogar/repouso

flor de inverno

orquídea de cariño.

Nunca a miña equipaxe

de bicos de plenilunio

pesara tan lixeiro no meu corazón

como neste día

meine freunde.

********

Maletas llenas

de luz

cuánto camino aún por recorrer,

pies desnudos en la nieve pura.

Derretir la tristeza cada día

en vuestro abrazo se vuelve fácil

casa y hogar/ reposo

flor de invierno

orquídea de cariño.

Nunca mi equipaje

de besos de plenilunio

pesara tan ligero en mi corazón

como en este día,

meine freunde.

**********

Wallets full

of light

how much road to walk on by,

stripped feet over that pure snow.

Melt all this sadness everyday

in your embrace becomes so easy

house and home/resting time

winter flower

orchid of love.

Never before my luggage

made of kisses bigger than the full-moon

got so lighter in my heart

as today is,

meine freunde.

*****

Quérovos moito / Os quiero mucho / Ich Liebe Euch!!

Tí + Eu = 2

2010-12-28T16:08:00.003+01:00

O inverno,

süave morneza entre os teus

brazos

Casa,

cama,

acubillo.

Eu, crisálida

prendida no beixo

de sol de primavera

da túa boca,

tatuaxe,

amor en braille na túa pel.

Un tango mal bailado

2010-10-12T21:20:00.001+02:00

Se algunha vez me preguntas,

Direi que non o lembro.

Non.

Apenas me atrevería

A contarche

A metade das cousas vividas.

A duras penas

Besbellaría en secreto

Que o arrecendo a cervexa

Fáime berrar de anguria

Que a nostalxia da fuxida

Era necesaria, por enriba de todo

(corrín,

Corrín até onde remataban os pasos

cabo, confín da terra)

Que xa non tolero as torradas

No almorzo, sen paporroibos mendiñando pobres farangullas sobre a mesa

E prefiro o xaxún, o café solo e o pelo enleado

As moreas de libros en montóns de desorde

As caixas de mudanza sen abrir

(por se fuxir se volve de novo necesario)

A roupa escura, camuflaxe da dor,

E as fiestras abertas ó sol do verán

De mañanciña

Os acentos

Os apóstrofes

E os ditongos

Os meus pasos pequenos (rúa de madrugada) e etílicos

De beizos apretados con sílabas que me atragoan.

Non, repito.

Negareino.

Negarei que miro polas vidreiras

E polos bares

E busco no fondo do peito

Con cargas de profundidade que

Estoupen as fibras todas

Coa temeridade suicida das cometas

Que prospecto a obviedade

Do abandono

Con meticulosidade cirúrxica.

Que disecciono a tristura e colecciono fracasos.

E négoo sen ambaxes,

Négocho

Négomo dolorosa censura

E todo isto, todo

Nesta pendente esvaradía

Xardín abandonado

Da Conciencia.

Que escribir estes versos

Supón

O punto de cruz

Que faltaba (mal tango)

Para pechar o baile.

Vai

2010-09-18T17:35:00.005+02:00

Campo de Xirasoles (Van Gogh)

E é así que un día égueste cunha estraña sensación de vertixe e desconcerto.

Todo iso, sen unha razón certa, nada que poidas acreditar en tí para ese desvarío que te asalta, como unha coitelada á volta dunha calexa escura na vólta á casa de madrugada.

E é así que, case sen darte conta, un pensamento te afoga e comezas a entender: é unha parte do teu corazón a que falta.

E, de socate, tés a certeza de que nunca máis a recuperarás.

Descansa, amiga, compañeira.

Dende esta beira, asustados e tristes, chamamos por tí.

Hoxe sona.- Variacións Goldberg, de J. S. Bach

Astenia solidaria

2010-09-09T17:22:00.003+02:00

Nunca pensaría que os niveis de solidariedade na sociedade actual eran tan míseros como os que, desgrazadamente, me estou atopando nestes días.

Certo é que, en momentos de recesión económica, os individuos das sociedades capitalistas e altamente consumistas vólvense agresivamente conservadores. Tamén é certo que, entre estes desnaturalizados individualistas, sobreviven aquelas e aqueles nas e nos que o xérmolo da colectividade agroma máis concienciada e comprometida que en tempos de bonanza.

As escusas para evitar o compromiso solidario son moitas e moi variadas, pero radican todas no mesmo descoñecemento do movemento cooperativo das ONGDs, e nun profundo egoísmo irracional e até de tintes racistas que rozan o fascista.

O mundo desenvolvido obvia as necesidades de quen realmente precisa dos fondos de cooperación xa non para o seu desenvolvemento senon para a propia supervivencia, pechando os ollos ante unha realidade que nos ultrapasa por demasiado pesada para a nosa acomodada vida de cidadáns de países do cono norte. Non é un cliché dicir que con unha aportación "x" de cartos ao mes se poden salvar vidas na outra punta do mundo. É unha terrible certeza que se verifica cada día.

O Estado do Benestar creou monstros.

E agora outros pagan as consecuencias.

O proceso de autoinmunización que vivimos grazas, sen dúbida, ao sensacionalismo ó que os mass-media recurren a cotío, lévanos a un estado de catatónia sensorial e racional que fai nacer e crecer a maior das desidias no groso da sociedade en tema de cooperación e acción humanitaria.

Outra das grandes culpables é, suxiro, a propia relixión, que tan boa intención levaba no seu comezo e que tantas contradiccións xera, a un tempo (só coas riquezas do papado cantos e cantos proxectos se poderían levar a bo fin...).

Sorte que a mocidade (grata sorpresa) posúe de novo esa conciencia de acción colectiva como motor de cambio. Porque, a este paso e de seguir na dirección marcada polas xeracións de máis idade, pouca esperanza podería quedarnos xa.

Danzando

2010-08-17T21:24:00.002+02:00

Con tanto abanear, parece que bailo.

A herba seca asubía co vento do Norte nestes días de calor, animando a carraxe do lume, que arrasa todo até o máis profundo das raíces na terra poeirenta.

Estráñote.

Sequía pertinaz do teu silenzo.

Vou apretando os meus ollos cansos para albiscarte, con algo de sorte, na distancia. Pero evito os teus roteiros -cerimonia de tránsito- na cidade que durme (dígolle 'adeus' mainiño a cada porta, a todas as fiestras brancas e ós coches de reparto).

Para non verte. Por se me súan as mans e tatexo.

Porque teño esperanza e medo

a un tempo

e non me gusta

a temeridade suicida dos sobresaltos.

Gettin' over it

2010-07-15T11:36:00.002+02:00

He.

Como cambian as tornas.

Nunca pensaría nunha viraxe tan brusca pero, xa ves, todo parece ser posible.

Amargura pola boca. Para vaciar toda a tristura e comezar a enche-los ocos de salitre e aloumiños.

Abur. Ola.

Inútil

2010-06-28T11:28:00.004+02:00

Completamente tolleita, xa non podo camiñar máis alá de onde a miña man chega, se esterrico o brazo.

Completamente tolleita.

Intento agarrar o teu brazo, anga, arnela. Xa non podo sosterme.

Pero as puntas dos meus dedos gorentosos apenas poden imaxinarte na distancia.

Non miras atrás.

Remoio a túa figura no eido profundo do meu soño desacougado.

Nas miñas pálpebras, suor bagorenta.

Area entre os dentes.

Onde estás?

Centímetro a centímetro

2010-06-22T12:03:00.002+02:00

Como calcular as distancias?

Debería pedirche consello, ti que tan ben o sabes.

2010-06-16T10:39:00.002+02:00

Erguínme disposta a cambiar todo. A mover todos os meus peóns nunha xogada suicida.

A escribirche.

O cursor aínda palpuxa na pantalla en branco.

Míroo, bloqueada. Aterrorizada.

Sempre me quedo sen nada razoable que dicir(che).

Terrible certeza, cando desfarás este nó do meu peito?

As cousas que nunca cambian

2010-06-15T14:24:00.003+02:00

Inmutabilidade, dís.

Sinto a punzada nalgún escuro recuncho onde até agora aínda chegaba unha coitada raiola de felicidade.

En silenzo, voume indo.

Lonxe.

Non vaia ser que algo cambie arredor de ti, e que a miña inconstancia de nubosidade variable sexa a causa.

Non tal.

Nunca.

Exilio

2010-06-12T18:43:00.001+02:00

Non hai nada máis doloroso que o exilio autoinflinxido, lonxe dun mesmo.

Cando se difuminan as liñas e o camiño de vólta só perdura nos nosos soños.

Como retornar?

Paso páxina

2010-06-07T12:50:00.001+02:00

Paso páxina outra vez máis.

A decepción, ese gume. Ese líquido pegañento nas palabras.

Todo o sangue en regueiros pola pel, corazón esnaquizado.

Un + Un

2010-06-03T13:25:00.002+02:00

Cando miro os sucos das veas nos meus pés nús, vexo o paso das estacións, dos meses, dos días.

Vexo todas as facianas esluídas dos que formaron parte da miña vida, o sorriso franco dos que están agora comigo e intúo as miradas dos que estarán.

Toda a dor que as miñas dedas foron machucando, camiñando sobre as dificultades.

E a tenrura que aloumiñou a miña pel toda.

Son as cousas pequenas das que sempre falo, as que máis me conmoven.

Eu tamén gardo fotos en caixas, que miro con melancolía cando estou triste.

E recito poemas a berros, e choro de cando en cando, porque me peta.

E hai días que collería unha tixeira e me cortaría o cabelo con xenreira para borrar o paso do furacán.

E borraría as enrugas do meu corazón, para que sempre permaneza inocente e noble.

Só quero seguir sorprendéndome.

Limpa as areas dos meus ollos e ensíname a abrazar o mundo, no que xa non creo.

Onde queda, caixiña de recordos, toda a felicidade?

Framboesas

2010-06-01T22:15:00.004+02:00

E se, nestes días, hai algo que me torture (docísima dor), ese es tí.

Pecho os ollos e es as raiolas do meu sol interior.

Quen fai que a xeada da tristura se derreta e saia do meu corpo en perladas pingas de suor, esvarándome entre os peitos e pola fronte.

Aroma de mirra, queda comigo.

Alivia o meu corpo dooroso como unha ferida aberta coa maina tenrura do teu alento.

Acouga o meu pulso coa túa voz.

Reconstrúeme.

Tren

2010-05-30T20:11:00.002+02:00

1. Nubes e guindastres en pausa aérea

Sol da tardiña

cando foi que te apagaches?

2. En calma.

Así flúen as cousas que

me rodean -

interior arrasado

de intranquilidade e baldío.

3. Leo o que tú les

nos meus ollos -

a amargura,

mercadoría,

ese té turbio e frío

que xa ninguén bebe -

só eu.

4. E a luz rómpese

nas esquinas da casa,

recantos de pó e suciedade

balorenta - soa/

garabatos de insecto atrapado

bailando na fiestra.

5. Sinte a taquicardia

da rúa asfaltada

baixo os teus pés, agora:

esta é a Vida.

6. E que

os meus ollos só ven

as flores amarelas.

7. Como a delicadeza cónica e velenosa

dos sanxoans en Xuño,

a túa boca.

Espiral.

Árbore tronzada.

Acubillo.

8. Tinta negra

e pel.

Fiestra aberta ó inconsciente.

Paisaxe de promesas.

9. Brúxula dos sentidos

xa non sei lerte

con claridade -

toda esta néboa...,

muíño de papel.

10. Entraña gravada en pedra,

apenas serás area.

11. (...) sabendo que arderá todo.

Poema parvo

2010-05-28T13:09:00.002+02:00

Tocar a lúa

cos dedos

e acendela.

Pupa

2010-05-25T11:51:00.003+02:00

Como cando un se abraza ás súas pernas, encrequenado, meditando.

Miro a través do vidro, a través da chuvia. Non atopo, por máis que tenteo, a miña pel baixo os dedos, curiosos.

Os meus ollos besbellan, sibilantes, nunha língua que non comprendo.

Non estou.

Non sei do meu paradoiro.

Non teño chaves, camiño, axenda, paraugas. Só días perdidos.

Se alguén se cruza comigo extraviada polas rúas, neses currunchos tristes sucios nos que arremuíña o lixo, por favor, que deixe mensaxe na miña casa de ruína e xesta florecida.

E que, no primeiro paso do traxecto de vólta, me pase a man polo pelo e me diga "aquí estás" cun sorriso.

Tapiz

2010-05-21T16:26:00.002+02:00

E foi así que chegaron os días.

Os días nos que Penélope desesperou,

nos que se decatou de que o seu mérito

non se pesaba en onzas de paciencia

nin en amor incondicional.

E foi que se dixo que tecer non era o seu.

Nin ter que lavar as esperas con bágoas estrelecidas

ou ter que verse nos espellos de bronce sen boca nin ollos

-a súa faciana murchada de sol-,

nin levar no seu ventre esperanzas ermas.

E que o derradeiro nó era o Comezo.

Prefacio do verán...

2010-05-20T21:26:00.003+02:00

Aproveito os sinais para tomar aire nos pulmóns e berrar versos novos no azul.

Velaí, o resultado:

ROXANA-

-morada dos espíritos.

Orixe e auga

Ladeira verde/ sementeira.

Dosel de beixo

E lenzos brancos /teimuda espera.

A fuxida, ese voo infinito.

Ese terrible abeiro

Da incertidume,

De non saber o que

O corpo leva consigo.

Un paréntese, e todo continúa

Afogándome

Abafándome.

Unha palabra, só unha, bastaría.

Motivos

2010-05-19T20:30:00.004+02:00

Na rúa, agradécese o soliño, a brisa lene nas calexas, as sandalias de coiro acariñando os meus pés cansados de tanta invernía.

O frescor da tarde nas pernas núas baixo o vestido.

Soan as campás, reverberando pola cidade toda.

Todos os acentos do mundo resoan no meu oído, como pequenas pingas de cores. Olor a terra mollada e herba verde.

Motivos abondo: bolígrafo e papel vacío.

Tanta felicidade..., como abarcala cas mans?

Sol de Maio

2010-05-18T16:12:00.002+02:00

Chegaron os días.

Mirei directamente ó sol sen cubrirme a faciana e queimeime. Cegáronseme os ollos.

Chegaron os días.

No escuro do iris ferido,

Incertidume.

Pero xa non podo deixar de mirar(te), mon soleil.

Je suis très désolée

2010-04-11T10:19:00.002+02:00

Arrasada até a raíz máis profunda e dolorosa.

Así é como se sinte esta matriz.

Inexacta, inacabada, incoherente e imposible.

Inválida.

Impar.

A miña bitácora secreta

2010-04-07T15:48:00.002+02:00

Non podo máis.

A miña situación laboral é terrible, como a de moitos coñecidos meus.

As posibilidades de acadar unha praza de funcionariado se nublan, pero resiste e persiste a miña intención de conseguilo. Espero que as datas saian axiña. Sigo co temario a vóltas. Gústame.

As capacidades literarias e creativas están minguadas, pero latentes: teño ideas a medio desenvolver que loitan por saír fóra do cránio e verquerse no papel, primeiro, e despois na pantalla do netbook.

Obradoiros para nenos e para avós.

Para o meu avó, que finou nun día de sol e cheo de flores novas, tranquilo na súa cama.

Váiseme a cabeza. Teño soños terribles e esperto sempre sobre as 5.30 da madrugada, sobresaltada e con taquicardia.

Amamanto unha meniña sorrinte cos meus peitos rebosantes de leite morno e doce, maná. Iso, nas noites boas, que son as menos.

Vai cambiar a dirección do vento.

Seino.

Cara a onde..., xa non sabería dicirvos.

2010...Odisea

2010-01-08T17:23:00.004+01:00

Comezou o ano.

Non sei se promete cousas boas.

Pero alomenos, neva. Todo fica branco e xeo.

Xeo.

Esvaro. Caio.

É cousa de erguerse ou quedar así?

27

2009-12-17T18:43:00.002+01:00

Feliz ano novo, penso.

Tampouco se está tan mal cos 27 acabados de cumprir. A casa, os pais, as amizades, as ideas e proxectos..., seguen estando comigo como até onte. Xa non sinto soidade na miña soidade.

Non se está tan mal, vinte + sete, se non fose por esta terrible resaca...

Fins de semana

2009-11-30T16:20:00.002+01:00

Se hai dous fins de semana estiven en Santa Cruz de Oleiros (precioso lugar!), no Encontro de Escritores Novos organizado pola AELG (graciñas polo convite!); este fin de semana pasado puiden reunirme con escritores en Vigo (o venres pola noite) e recitar poemas novos e menos novos o sábado na agradable saliña de estar que preparou o AchegARTE.

Parece que navegar soa me agrada e me convén.

Que a cor amarela do meu cuarto propio, antes aínda de estar rematado, fai que o sol interior alumee con forzas anovadas.

Gústame poder sentir este cambio de aire... O vento ultrapasa a miña fiestra e rodeame, aliméntome das partículas de vida que quedan suspendidas nel, como a pranta das meigas nos balcóns.

Sigo.

Nas ás do vento

2009-10-16T13:10:00.004+02:00

Sinto a forza das correntes cálidas no meu costado, chamándome ó ar.

Ulo o agrio do leite acabado de muxir, escoito o canto das montañas e da herba verde na pradería.

O meu peito ábrese en lilás, mana o silenzo da palabras.

Preparo o altar, recito as beizóns para o novo día, acomodo o meu sorriso sobre a pel antes do

tránsito.

Esterrico os brazos e pecho os ollos.

Xa non sinto soidade nin tristura.

É o momento, irmá.

Nadando a crawl

2009-09-28T10:36:00.003+02:00

Cando o repenique das uñas sobre a mesa se fai tan audible que case se pode ir recollendo como uvas maduras, e a impaciencia é un rictus na faciana máis que un estado pasaxeiro do ánimo.

Malia todo, esta felicidade. Sen máis.

Non son só palabras.

Estrañábate e apareciches nadando a crawl entre as letras da miña cullerada de sopa.

O teu nome, como unha beizón nos meus labios e no novo día.

Botando fume

2009-09-18T17:03:00.003+02:00

O lápis no cadeno.

O cigarro de picadura acabado de liar.

O novo borrador. Os proxectos todos. A constancia que me falta por desenvolver ao completo.

Coido as miñas mans, ferramenta necesaria para o traballo no teclado e no papel, vella garda pretoriana.

Aceite de romeu.

Quéreme.

Demajuana

2009-09-16T14:36:00.005+02:00

Cando unha perfia perde o seu contido, que queda dela?

Son unha demajuana rota en guizos...

Agora xa non precisas que garde en min a túa dor, bágoa nacarada.

Xa son algo máis libre.

Just a bit broken...

2009-08-23T18:15:00.002+02:00

Agora xa non me precisas para nada.

Supoño que só me queda a caixa das cousas esquecidas.

O que son as estrelas no ceo

2009-08-17T20:02:00.005+02:00

Se escribo poemas tristes e falo en soños e ando arrastrando as sandalias (cos ollos sen ver malia que abertos), a culpa non é miña soamente.

Que as bágoas que choro son pequenas estrelas que me pingan nas palmas das mans abertas.

Tés moito que ver nisto.

Tanto que ás veces me sinto alienada: son un oco nunha pedra furada pola corrente.

Di: canto resistirei antes de romperme en guizos e ser area no vento?

Hoxe sona.- L'Échec, de Yann Tiersen

...should have know...

2009-07-24T04:18:00.002+02:00

Pero non o fixen...

Tempo perdido.

De verdade estarei tan vacía por dentro?

Getting healthy

2009-07-09T16:16:00.002+02:00

Hai que recoñecelo: a actividade física, máis alá de certas baixas paixóns que me atraen terrible e irrefreablemente dende hai un tempo, é unha beizón que a natureza nos deixa perto para que accedamos a nós mesmos.

Cantas novas e vellas sensacións recupero agora.

Só me queda afianzar para sempre esta rutina, acomodar de novo o corpo coa mente e viceversa, e seguir adiante.

Getting impatient

2009-06-18T18:50:00.002+02:00

Os días pasan.

Teño un plan case perfecto para estructurar de novo os meus cimentos. Pero todo parece querer levarme a contraria e ir amodiño amodiño.

Voume conformar por uns días coas noitiñas de verán que se van prefigurando na solaina. No doce recordo das que me construiron hai cousa dun ano, case. Cando comprendín.

Hai que comezar polo comezo: recoller os armarios e os mobles. Arrincar a pel vella das paredes e ofrecerlle a redención dunha perspectiva vital nova. Unha dinámica potente, consciente, resistente.

Din que á terceira vai a vencida. E eu xa estou que fervo.

Reitérome

2009-05-19T13:09:00.001+02:00

Viceversa, de Mario Benedetti

Tengo miedo de verte
necesidad de verte
esperanza de verte
desazones de verte.
Tengo ganas de hallarte
preocupación de hallarte
certidumbre de hallarte
pobres dudas de hallarte.
Tengo urgencia de oírte
alegría de oírte
buena suerte de oírte
y temores de oírte.
o sea,
resumiendo
estoy jodido
y radiante
quizá más lo primero
que lo segundo
y también
viceversa.

Non embargantes...

2009-05-10T00:47:00.004+02:00

Que se xa non escribo tanto, non importa, coido. Non espero a que te pases e o leas, porque hai outros camiños para dicirche o que pasa pola miña cabeza.

Que prefiro escribirche libros completos de versos a encher esta caixa de texto frío e impersonal, e lerchos sen que esteas diante unha e outra vez, con flores de xasmín arrecendendo á tardiña entre o meu pelo recollido.

Son unha triste radiante Ofelia, non sei se namorada ou antolladiza.

Abre o meu peito mentres aínda palpuxa e colle o que queiras: está todo arrombado para tí.

Sona.- Venus in furs, de The Velvet Underground

Catrocentos

2009-05-03T12:26:00.003+02:00

Así, en nahuatl. Catrocentas entradas neste blogue.

Que cousas.

E eu, tan pouco faladora...

Parece mentira.

Feliz día da Nai (como cada día, vaia). E parabéns ás Lucía. :)

Honestly...

2009-04-22T15:08:00.002+02:00

LEAVE ME ALONE...

Transmutar(se)

2009-04-15T13:48:00.004+02:00

E logo, os ollos cheos de néboa.

Metamorfose.

E despois de todo, sempre quedas tú.

Sabes?

Unha raia soa

2009-03-31T14:42:00.003+02:00

Crín que todo florecía.

Pero o frío comeuse as miñas entrañas.

Escribir

2009-03-25T14:04:00.002+01:00

A primavera, señoras e señores.

Volvo con novos versos, pero non penso adiantar nada, porque non vaia ser que quede sen algún premio... Ule a corno queimado.

Apertas de pétalas perfumadas.

H. Murakami

2009-03-12T16:15:00.004+01:00

Salgueiro cego, muller durmida.

Foi como unha man turrando do meu corpo dende o profundo.

Quedei flotando na onda expansiva, sen aire, sen alento.

Mais nada que unha ollada bastou, e desarmeime como unha boneca.

Dende a distancia, a miña voz repetíase nun eco antigo, mantra, responso.

Pero, iso si, ca man estendida, espertando da néboa, apertei a súa.

E o meu poemario, pobre e miserento, viaxará a Xapón entre a súa roupa e a súa auga de colonia na maleta.

Perdoen as molestias

2009-03-04T15:27:00.002+01:00

Se só escribo de cando en cando é porque ultimamente me dedico máis a VIVIR.

Que cousas teño ás veces!

Canseira

2009-02-17T17:51:00.002+01:00

Que naceu baixo malos agoiros, e que a lúa se virou dunha cor verde musgo terrible como a bile.

Que nunca sería feliz e que sementaría a desgraza, dixeron os máis vellos tan axiña como abriu os ollos á luz, lembráballo a súa nai mentres choraba ao trenzarlle o cabelo.

Que os deuses non ían permitir que se cumprira ningún dos seus proxectos, dos desexos pedidos axeonllada ás portas do templo, na rúa chea de cores ulindo a especias e a gasolina mal queimada, a lixo e a auga enlamugada nas fochancas.

E o día ulía a cada volta da rúa a pelo de can mollado.

Her Morning Elegance / Oren Lavie

2009-02-11T20:27:00.001+01:00

Amy Winehouse - know you now (BBC)

2009-02-10T12:12:00.001+01:00

Amy Winehouse -- Some Unholy War Live

2009-02-10T12:10:00.001+01:00

Cando

2009-01-30T14:58:00.002+01:00

E non deixa de chover.
Quero ver o sol. Quero senti-la tépeda caricia das raiolas na faciana.

Quero que o meu teclado volva a ter a letra "o" no seu sitio!

Reivindico o "cando"!

Reivindico reivindicar!!

I want a little sugar in my bowl -- Nina Simone

2009-01-22T14:32:00.001+01:00

Trio Tariacuri-- Malagueña salerosa

2009-01-19T13:46:00.001+01:00

Qué bonitos ojos tienes
debajo de esas dos cejas
debajo de esas dos cejas
qué bonitos ojos tienes

Ellos me quieren mirar...
pero si tu no los dejas
pero si tu no los dejas
ni siquiera parpadear....

Malagueña salerosa
besar tus labios quisiera
besar tus labios quisiera
Malagueña salerosa.

Y decirte niña hermosa
que eres linda y hechicera
que eres linda y hechicera
como el candor de una rosa.

Si por pobre me desprecias
yo te concedo razón...
yo te concedo razón...
si por pobre me desprecias.

Yo no te ofrezco riquezas
te ofrezco mi corazón...
te ofrezco mi corazón...
a cambio de mi pobreza.

Malagueña salerosa
besar tus labios quisiera
besar tus labios quisiera
Malagueña salerosa.

Y decirte niña hermosa
que eres linda y hechicera
que eres linda y hechicera
como el candor de una rosa.

Truco de maxia

2009-01-12T16:35:00.003+01:00

Volvín.
Pero non sei se teño algo interesante que contar, ou xa nin interesante.

Gaza e a proximidade de Febreiro van ocupando a miña cabeza, xunto cos novos certames que se van achegando tamén.

E todo o traballo que me falta para poder concorrer a eses certames.
E que non me apetece escribir. Ou non sei, ou calquera cousa.

De todas formas, toca poñerse en marcha de novo.
Ainda que preferiría que me fixeran desaparecer, como nun truco de maxia.

Let it snow, let it snow, let it snow...

2009-01-09T13:22:00.002+01:00

Feliz ano 2009 a todas e todos

(por fin, a saúde e a constancia en min de novo!)

Hoxe.- Michael Bublé, Let it snow

Round my hometown

2009-01-04T00:47:00.003+01:00

"Recorrer moitos camiños,
volver á casa
e velo todo como se fose a primeira vez".
[T.S.Elliot]

Mais todo resulta tan familiar...
Raíz.
Matriz florecida.
Supoño que te estrañei nesta distancia autoinflixida, rúa, colexio, fonte, ultramarinos,taberna.

"...e velo todo como se fose a primeira vez" e non poder deixar de mirar.
Son eu en cada unha das túas esquinas.

Fin e comezo

2008-12-30T14:44:00.003+01:00

Roda do Samsara.

Non deixes de virar aínda que traias dor.
Porque mellor é sentir, sempre, que estar calado, mudo, insensible.

Roda do Samsara, que me traerás no ano novo?

Presenteir@s

2008-12-25T23:01:00.002+01:00

Mañá toca presentación de "Código Poético" na Estrada.

Todas e todos me preguntan se non estou nerviosa, ai ai, mimadriña querida!, vaia por Tutatis. Nerviosa, non. Relaxada..., quizais. Ata "pasota", diría eu. Pero, por se acaso o discurso se me queda en nada como no acto de Dodro, hoxe escribínme un esquema de puntos a tratar.

Queda a libre eleción (segundo de onde veña o aire) os poemas a recitar para pechar o sarao.

E levarei ibuprofeno, que nunca se sabe.

Levaetrai

2008-12-23T16:39:00.003+01:00

Veño e vou.

Non importa canto tardo no traxecto porque o traxecto é o que importa.
Sigo trazando elípticas neste movemento pendular que me oscila.

Avestruz

2008-12-16T13:58:00.003+01:00

Metería a cabeza nun burato.

Ata esgotarse o osíxeno.

Murchar como un iris, tan delicados...

Metería a cabeza no forno se fose de gas.
Maldita electricidade.

Felices 26 a mín mesma.

Catro días

2008-12-12T01:23:00.002+01:00

Só catro.

O catro é un número feo.
É unha cadeira incómoda, pouco confortable, deprimente e absurda.

Catro días, e comezo a virar na tolemia desta amarga e doce bipolaridade.
E todo segue como se nada cambiase neste ano que continúa e xa vai, de novo. Tan terrible...

I’ve been walking in the same way as I did...

Maybe you're gonna be the one who saves me

2008-11-30T16:53:00.003+01:00

Pero, sinceramente, prefiro comezar a salvarme soa (algunha vez, se iso...).

Aínda que non poida voar.

Aínda.

[A imaxe sae de aquí]

Cal é o punto de inflexión?

2008-11-27T14:01:00.004+01:00

NON O SEI

Seguirás desoutro lado?

Fin de semana de letras

2008-11-24T12:47:00.002+01:00

Á fin, poesía.
O fin de semana pasado.

O próximo fin de semana.

Pero mentres,...
Todos estes cinco días polo medio de silenzo e aulas.

Esta vida cotiá carente de adrenalina.
Alomenos quedan as madalenas co leite pola mañá para facer menos amargo o grolo.

A enfermidade non abandona estas paredes

2008-11-19T13:30:00.003+01:00

Mentres eu me recupero, el enferma.

Como pode ser que teñamos as mesmas infeccións se, na práctica e na teoría, non son contaxiosas?

Esta casa tén o mal de ollo botado.
Terei que matar a Elizabetha.
Con ela chegou o mal.
(Será toxoplasmose??)

Meme "Os cinco praceres"

2008-11-13T23:13:00.002+01:00

Lín no blog de L e M este meme e decidín entrar no xogo. A cousa vai en dicir cales son as miñas cinco cousas favoritas, os cinco praceres máis pracenteiros :)

1. A ducha de auga quente pola mañá, pola noite, pola tarde..., cando sexa.
2. As mañás de domingo na auga quente da piscina climatizada.
3.O calor da súa pel na miña, o seu beixo, cada un deles ata o infinito.
4.O arrecendo a café acabado de facer servido nunha cunca, mirando en pixama pola fiestra chea de vaho na mañá.
5.A ollada dos picariños: as miñas arelas de ser nai reflexadas neles.

As horas nas que penso en non volver

2008-11-07T23:54:00.005+01:00

Ás veces, penso en non volver.
En non volver a cruzar unha mirada ou un sorriso ou unha palabra contigo.

Cando chego soa á casa, ou fico na cama inmensa, aterida de frío.

Penso en que non merece a pena, polo silenzo de despois. Por todas as preguntas que me trago por orgullo, por non sufrir máis, por non pensar en pensar. Por non ver os teus ollos cando miro calada o teito do cuarto tinguido de vermello.

Pola xenreira que parte a miña columna e enche de agullas a miña médula e a miña língua.
Polo o aroma acre do abandono. Pola fenda que supura, vidro esgazado.
Pola dor e o vacío que me zugan o calor e o sangue, ferida que alimentamos co salitre dos beixos.

Pero despois de todo iso estás tú, de novo. A túa voz, o son da túa risa, o olor do teu pelo negro entre os meus dedos, a túa boca como terciopelo morno nas miñas tetas.

Deséxote.
Ámote.

Deixarei que o meu cabelo medre e medre, hedra triste, e levareino solto só por tí.

Ata que a dor desapareza.
Ou...

No comment

2008-11-07T13:54:00.002+01:00

Jerry Lewis -- The Typewritter

2008-11-07T01:28:00.001+01:00

Occisio

2008-11-06T17:32:00.004+01:00

Xa comezamos a caída libre hai tempo. Pero os golpes cada vez son máis dolorosos e a nosa resistencia míngua.

A deslocalización das empresas galegas cóbrase unha das súas últimas vítimas (mágoa). Xa non volverei a mercar os seus produtos, laméntoo. E iso que adoro as prendas de punto. E os vosos deseños. E a vosa calidade.

Todos perdemos con este asasinato.
Outra cabeza cortada que se une á coleción dos xíbaros da economía: emporios que nos chuchan, abusando do nome sagrado da nosa terra, sacrificándonos diante do altar de Diñeiro.

Xa non máis.
Non nos quedan bágoas para despedir ós que marchan dende o peirao, se non somos nós tamén os que marchamos. Miraremos as punteiras dos zapatos cheas de lodo, apertando os dentes ata facernos sangue as enxivas todas. Se é que nos queda alomenos unha soa gota.

Going under

2008-11-06T13:01:00.004+01:00

Caio en picado.

Se sigo sentíndome así de feble, non sei como vou acabar. Estou nun bucle de enfermidade que non cesa e non atopo a causa.

Quizais sexa hora de dar as miñas veas e o meu corpo todo á ciencia médica para que analicen, atopen a raíz da miña doenza contínua e me salven.

Quen sabe se (si ou non) chegou a hora.

P.S.- Acabo de atopar o que vai ser o meu futuro, se chego a el, como enferma do síndrome de Dióxenes. Será así.

Como se dice? Como se llama? OBAMA, OBAMA!!

2008-11-05T14:33:00.005+01:00

YES, WE (all) CAN

[A foto sae de aquí]

Mano Negra -- Mala Vida

2008-11-05T14:33:00.001+01:00

Elizabetha ama a escritura

2008-11-03T16:15:00.004+01:00

Elizabetha, a miña doce e louca gata, ama a escritura..., os intrumentos de escritura: xoga incansable cos cadernos, cos lápices e bolígrafos que deixo sobre as mesas.

É o felino perfecto para un poeta.

Míroa na súa brincadeira e énchome de tenrura e ilusión.

Quizais algún día ela escriba o seu propio libro.

Dereito a enfurruñarme

2008-11-03T12:48:00.005+01:00

Hoxe quero exercer o dereito ao enfurruñe. A poñer peteiros ata que me cheguen ao chan, a que me saian raios polo cu.

E é que HOXE, por iso da curiosidade polos temas propios, dín en ter a xenial idea de chamar ao Concello de Dodro para preguntar polo tema do acto de presentación do poemario, para saber se a data estaba xa pechada.

A resposta á miña pregunta foi outra pregunta: Pero..., non te avisaron aínda?

Porque (aquí vén a parte graciosa, preparade os panos da man para secar as bágoas cando escachedes ca risa) a data da presentación é MAÑÁ, MARTES 4 DE NOVEMBRO.

A poeta está por mandar todo a tomar polo orto.

Inclúese en "todo" á Administración, á política e ós políticos, ós certames, ós culturetas, ós círculos intelectuais (malditas camarillas!), ó cambio climático, ós presenteiros e presenteiras en xeral. Pero faráse a hipócrita, poñeráse a súa roupa nova e ata se maquillará un pouquiño para ir linda e actuará como unha parva anfitriona no seu mini-reino de mentira por unhas horas.

Despois, posiblemente vomitará con xenreira toda a bile.

Entón, a cousa queda así.

Presentación de Código Poético

Casa da Cultura de Dodro

Martes 4 de Novembro - 20 h.

Estades convidados e convidadas.

Alomenos, a vosa presenza calmará os meus ánimos enrrabechados.

Moby - Lift me up

2008-11-01T20:15:00.001+01:00

Plain talking
Making us bold
So strong out and cold
Feeling so old

Plain talking
Has ruined us now
You never know how
Sweeter than thou

Lift me up, lift me up
higher now

Vergonza segunda parte

2008-11-01T05:42:00.006+01:00

Nun ataque de insomnio debido (que non agradecido) á miña intolerancia ao alcool (mal raio o parta..., a Dios pongo por testigo..., blabla), acabei lendo algo relacionado coa entrada e noticia anteriores.

Na que xa está posteada, líase que unha muller de 24 anos foi lapidada ata morrer a comezos desta semana por orde e "xuízo" dun tribunal "islámico" (????) (Islam NON É ISO!!) ..., cambiemos islámico por INTEGRISTA, raiano xa no puramente irracional (ou simplemente "irracional", o asasinato non tén nada de puro...). Na que agora me atopo e leo en El País, a muller non era aínda tal, senon só unha nena de 14 anos VIOLADA e asasinada, ante a impotencia duns e a vanagloria doutros, en nome dunha lei que non recolle o Qu'ran.

Se xa a concepción antropolóxica do ser humano (xa non toquemos o tema "relixións"...) que veño plantexándome dende hai anos deixaba moito que desexar, sen lugar á esperanza ou a unha lene raiola de optimismo, isto xa non me deixa oco para a dúbida razoable.

Vergonza

2008-10-29T13:01:00.003+01:00

Quen pode xulgar que, integristas de merda? Ogallá a muller que vos deu a vida vola quitase no seu momento afogándovos ó nacer, aplastándovos a cabeza cunha pedra como á serpe.

Sinto xenreira e vergonza. Vergonza polas vosas nais. Vergonza polas vosas mulleres. Vergonza polas vosas fillas.

Contar catro...

2008-10-26T18:51:00.005+01:00

Contar catro para saltar.
Retroceder para coller pulos.
Contar cinco, seis..., ata sete. Ata mil. E non ser quen de saltar, non ter forzas nin ánimos para facelo.

Seguir (des)esperando, vendo cada vez máis fondo o abismo que nos separa de nós, berrando na outra beira.

E, de socate, sen máis, pechar os ollos, comezar a correr e despegar os pés do chan, sentir o alivio do salto.
Sentir o alivio da vida destoutra beira.
O livián agarimo do aire morno e do sol na faciana.

A fecunda calidez da terra nova nas dedas e nas plantas núas.

Café Coffee Kaffee

2008-10-24T16:07:00.008+02:00

A cálida morriña da cunca de café.

A tépeda tenrura da túa pel na miña, nos meus beizos, entre as miñas costelas e na miña médula estarrecida.

Por iso será que as nubes pasan tan ás présas diante dos ollos abertos, coa mirada perdida nas pólas espidas das árbores e nas follas estradas na herba dos xardíns. E o que xira arredor parece o máis fermoso que as miñas meniñas adormentadas viron ata agora.

Por iso será que leo libros con ansia, fumo con placidez e ata o viño me reconforta, cor-de-sangue.

Por todo iso.
O que vou compartindo contigo, aínda cando non estás.
Si.

Morriña da viaxe

2008-10-22T20:17:00.003+02:00

La calle Pandrossou

Bienamadas imágenes de Atenas.
En el barrio de Plaka,
junto a Monastiraki,
una calle vulgar con muchas tiendas.

Si alguno que me quiere
alguna vez va a Grecia
y pasa por allí, sobre todo en verano,
que me encomiende a ella.

Era un lunes de agosto
después de un año atroz, recién llegado.
Me acuerdo que de pronto amé la vida,
porque la calle olía
a cocina y a cuero de zapatos.

When the truth is I miss you so...

2008-10-21T21:09:00.006+02:00

Agarro con forza a miña cunca de rooibos quentiña neste día de outono terrible (canto os estrañaba sen sabelo...).

As mans e a punta do meu nariz están tan frías que xa case non as sinto. Parece que quixera converterme no meu nome. Pero aínda me queda o teu calor nos lenzos. Arremuiñarei os cabelos longos ao redor do meu corpo como un abrazo teu.

Deixarei a luz acesa por se chegas tarde.

Esperarei.

Poderás espertarme aínda que estea pálida e fría, calada, silandeira como as sombras na parede do cuarto, na noite, como se estivese morta?

Fifty-fifty

2008-10-18T20:27:00.003+02:00

Canto de realidade e canto de invención hai neste blog, nin eu sabería dicirvos.

Ás veces, todo se vai trenzando como as frebas da carne ata construír un corpo, un corpo de letras e palabras, cheas de luz e sombra, no padal da miña boca.

Comecei a escribir un libro novo de poemas, un para tí só, para que disfrutes del cando xa non esteas, ou para que o odies.

Quizais, a partes iguais. 50-50.

Arelas

2008-10-17T23:03:00.002+02:00

Que demo pasa?

Non vexo máis que crianzas arredor de min.
E barrigas preñadas.

E embigos.

E tenrura.

As cores do outono entran nos meus ollos e atravésanme como frechas.
E sinto de novo a frustrante espera da maternidade adiada... ata cando?

A vóltas con todo

2008-10-16T13:51:00.003+02:00

Non sei que tén a chuvia de outono que me volve vulnerable ao pensamento excesivo. Doulle vóltas a todo, aínda á comida no prato, ás saias, ao meu cabelo longo, ao meu corpo na cama...

Creo que me vou marear.

[a imaxe sae de aquí]

Manual "Como non levantar cabeza", por N. Soutelo

2008-10-14T20:22:00.004+02:00

Non sei como funciona o organismo humano. O meu, en particular.

Pasada xa a influenza, sigo cunha nova infeción esgotando o meu corpo. Síntome cansa, teño febre, fáltame apetito á hora de ter que comer algo, o que só serve para retroalimentar o meu cansazo.

Que me está pasando?
O médico de cabeceira non me deu senon uns antibióticos e me recomenda repouso. REPOUSO?? Quero máis actividade!

Ufff.

Menos mal que Elisabetha me dá mimos, porque me sinto algo podre por dentro xa de tan vacía e de tan lonxe (tí). Porque tamén me sabe a boca a merda (como dí a canción) e me sangran os ollos e se me esgazan os peitos sen os teus bicos.
Arricaríame a pel pouco e pouco se te perdera agora.
Daríame á tristura eterna do inverno, e ó frío, espida na neve.
E esquecería a cor amarela e a poesía.

Que tráxica me poño por tan pouquiña dor (pero cada unha das palabras que escribo arriba son certas...).

Menos mal que xa é martes.
Menos mal que te quero.

Falsa alarma

2008-10-13T15:04:00.003+02:00

Á fin, queridos e queridas todos e todas, a presentación do libro queda para a primeira semana de Novembro (falta por decidir a data).

Menos mal que non me concederon un NOBEL.

Que mal humor teño, a golpe de luns.
Co desmotivada que viña eu xa das aulas na universidade.
Quen me mandaría a min gañar nada.

Vémonos nos bares..., se é que combinamos ben (aínda que ata iso dubido...).

Influenza

2008-10-11T21:40:00.002+02:00

Parece ser que resulto unha agradable anfitriona, e a amada influenza non me abandona aínda.
Supoño que terei que recollerlle as cousiñas todas e pedirlle sen miramentos que marche dunha vez, porque esta conxestión nasal, esta voz de Amy e esta cara de anémica crónica non resultan nada agradables, por non falar do sono que me aletarga ó longo de todo o día.

Dóeme o corpo como unha ferida aberta, comesta polas moscas.

Iso si, non hai tregua.
As aulas son sagradas e a presentación (agora que teño vestido) tamén, máis aínda se cabe, malia que non saiba cando nin onde nin nada de nada en xeral.

Que os deuses nos acudan..., se é que non andan con moqueira tamén eles.

Elisabetha

2008-10-09T12:02:00.002+02:00

Xa está cada vez máis perto a presentación do poemario.

Falta acordar o lugar, pero a data está, en principio, pechada: o xoves da semana que vén, ás 20h. Non sei se levarme a Elisabetha comigo, sería moi cool :D

De momento, confórmome con seguir como estou, coas aulas e coa miña vida que parece que despega pouco e pouco os pés do chan, pobres ás estériles que non podían (ou non sabían) voar aínda.

Voa xoaniña, voa...

Gripe

2008-10-06T15:58:00.003+02:00

Como xa dixen noutras ocasións, "I've got FLU under my skin" :D como canta Sinatra... Vaia xogo idiota de palabras, pero é que a quentura non dá para moito máis.

Só para encher o estómago de auga e te e sopa, a bolsa do lixo de panos de papel usados, a cabeza de pensamentos delirantes, os ollos dun brillo estraño pero feliz e fermoso.

Vou agardar uns días a que este demo marche do meu corpo para saudar de novo ó Sol de outono coa ledicia sinxela das flores lilás entre as follas secas.

Abrigádevos ben!

POR CERTO!!

Xa queda menos para a PRESENTACIÓN do meu "Código Poético", querido meniño. Hoxe mesmo recibo os meus exemplares e en nada estou en Dodro dándoo a coñecer, da man garimosa de Sotelo Blanco e, espero, do seu prologuista, Rivadulla Corcón.

Mantereivos informados da data, lugar e hora do evento.

E tamén, en nadiña, terei á miña doce gata comigo na casa.

Que día tan marabilloso para ser luns.
Será porque mañá vés durmir ós meus brazos de novo.

Adiccións

2008-10-03T11:39:00.002+02:00

Para todas e todos as e os que fumades e queredes deixalo, xa tendes no mercado a terapia de choque por antonomasia que esperabades! Lede AQUÍ.

Tan diferentes formas de espertar (eu)

2008-10-02T12:58:00.003+02:00

Non sei se é bo:
durmir coa soidade na cama ou contigo.

Porque ó espertar, non esperto da mesma maneira: non busco
á soidade entre os lenzos

porque ela xa vai sempre cosida
á miña pel
e ás paredes mornas da
miña vaxina

/e ós meus beizos>>ti/

Vivan os pipiolos borderline

2008-10-01T11:38:00.003+02:00

Como botaba de menos a soberbia estúpida e recalcitrante dos pipiolos na Universidade, que se cren los putos reyes del mambo, que manchea de oxtias lles metía...

Así nos va, xénero humano decadente, que perde a educación e todo iso das boas maneiras.

Este ano voume adicar a sabotear todos os seus intentos de ambición, por mis cojones.

Primeiro día de aulas e xa veño ben quentiña.
Vou disfrutar desta carreira, bien sabe Dios que si.

Meme sobre o último día

2008-09-30T13:37:00.002+02:00

A linda Mer envíame o recado de facer un meme sobre o meu último día.

Como hoxe é o meu último día de vacacións, pois... por que non prestarme á brincadeira?

Aló vou!

Que canción che gustaría escoitar?
Supoño que preferiría o silenzo, escoitar o vento, os paxaros, a Vida arredor. Que mellor canción que esa.

A que libro lle botarías un ollo?
Ao "Cantar dos Cantares".

Con quen che gustaría falar?
Con quen pasara polo camiño.

Que che gustaría comer?
Non perdería o tempo en comer.

Que farías e que che queda pendente por facer?
Pasaría unhas horas escribindo, outras tocando o violino.
Supoño que o único pendente que me queda por facer é ter un fillo, pero sería moi dooroso ter que abandonalo.

Pois este é o meu meme. O último día non debe sentirse como perda, senon como o necesario tránsito cara á Nada.

Gostaría convidar a quen queira a facer o meme, ou alomenos a plantexarse as preguntas que o compoñen. Sempre é interesante saber como nos enfrontamos á nosa propia existencia e ó fin dela mesma.

Ventanas

2008-09-29T21:53:00.004+02:00

Deixo que as follas secas deste doce outono cheguen ás miñas ventanas.

Deixo a ventana aberta e a luz entra no cuarto.
E este aire fresco e lindo que acariña todo.

Que ule a mirra e a lavanda e a beixo e se mestura coa caloriña do sol que me envolve, que entra nos meus ollos e nas miñas fosas nasais e me enche de ledicia mol e tenra.

Que me trae de novo á vida no espazo infinito do teu abrazo.

Hoxe sona.- Piece of my heart, de Janis Joplin

Aire, aire...

2008-09-29T14:18:00.004+02:00

Vai cambiando o vento...
O outono vén cargado de sol e de promesas.

Non quero nada máis.

Terrible espera

2008-09-26T14:29:00.003+02:00

Canto queda para o abrazo que me alivie e o beixo que me calme a sede, quen o sabe.

Miro como sube e baixa o meu peito coa respiración e tómome o pulso.
Acariño o meu ventre estéril co dedo índice, ermo gorento, suspirando.
Fago cábalas co calendario.

Mais...