Que a luz artificial da pantalla do pc me faga pestanexar e acordar así deste sono mudo de meses de sequía. Porque non é sostible esta apatía, porque o manancial encheu e puxa por saír e desbordarse como un torrente incontrolable e fértil polas cadrículas enfermas de cada caderno abandonado, unhas poucas liñas escritas sen orden nin concerto.
Hai un silenzo tan de cadáver e tumba soa no meu interior que me arrepía.
Será que a treboada necesita coller alento antes de cair e arrasalo todo...
