De dentro cara afóra
espir a consciencia de
cada parte do verso
até chegar ó centro absoluto
do poema.
Arrincar a compostura
e os hilváns,
esquecer a moderación e o decoro
de días pasados
o medo agónico aos ídolos e ós deuses
establecer novas regras de xogo
e atentar contra o estado de benestar
da palabra
De dentro cara afóra
cuspir sobre os principios
que encorsetan
e definen as (nosas) propias estructuras
desfigurar a forma
liberar a esencia
e destilar
pacientes
a beleza fráxil e agoirenta do silabario:
eis o manual segredo que fai florecer o máis fértil e perfumado deserto.
