Campo de Xirasoles (Van Gogh)
E é así que un día égueste cunha estraña sensación de vertixe e desconcerto.
Todo iso, sen unha razón certa, nada que poidas acreditar en tí para ese desvarío que te asalta, como unha coitelada á volta dunha calexa escura na vólta á casa de madrugada.
E é así que, case sen darte conta, un pensamento te afoga e comezas a entender: é unha parte do teu corazón a que falta.
E, de socate, tés a certeza de que nunca máis a recuperarás.
Descansa, amiga, compañeira.
Dende esta beira, asustados e tristes, chamamos por tí.
Hoxe sona.- Variacións Goldberg, de J. S. Bach
1 astrolabios:
Moi emotivo o que escribeches.
Reflexa claramente ese sentimiento de vacío que deixa unha persoa que non está. E é no día a día cando notamos esa ausencia, esos espazos antes cheos e que agora están valeiros.
Grazas
Enviar um comentário