Se escribo poemas tristes e falo en soños e ando arrastrando as sandalias (cos ollos sen ver malia que abertos), a culpa non é miña soamente.
Que as bágoas que choro son pequenas estrelas que me pingan nas palmas das mans abertas.
Tés moito que ver nisto.
Tanto que ás veces me sinto alienada: son un oco nunha pedra furada pola corrente.
Di: canto resistirei antes de romperme en guizos e ser area no vento?
Hoxe sona.- L'Échec, de Yann Tiersen
2 astrolabios:
A ese (ou esa) que logra tal inspiración en ti, hai que decirlle que siga na mesma liña.
(Vas por moi bo camiño para o Nobel, e as cousas boas costas sofrimentos!!!)
Un bico
As veces hai que romperse en anacos para valorar debidamente cando un está enteiro.
Enviar um comentário