Hai que recoñecelo: a actividade física, máis alá de certas baixas paixóns que me atraen terrible e irrefreablemente dende hai un tempo, é unha beizón que a natureza nos deixa perto para que accedamos a nós mesmos.
Cantas novas e vellas sensacións recupero agora.
Só me queda afianzar para sempre esta rutina, acomodar de novo o corpo coa mente e viceversa, e seguir adiante.
Viceversa, de Mario Benedetti
Tengo miedo de verte
necesidad de verte
esperanza de verte
desazones de verte.
Tengo ganas de hallarte
preocupación de hallarte
certidumbre de hallarte
pobres dudas de hallarte.
Tengo urgencia de oírte
alegría de oírte
buena suerte de oírte
y temores de oírte.
o sea,
resumiendo
estoy jodido
y radiante
quizá más lo primero
que lo segundo
y también
viceversa.
Que se xa non escribo tanto, non importa, coido. Non espero a que te pases e o leas, porque hai outros camiños para dicirche o que pasa pola miña cabeza.
Que prefiro escribirche libros completos de versos a encher esta caixa de texto frío e impersonal, e lerchos sen que esteas diante unha e outra vez, con flores de xasmín arrecendendo á tardiña entre o meu pelo recollido.
Son unha triste radiante Ofelia, non sei se namorada ou antolladiza.
Abre o meu peito mentres aínda palpuxa e colle o que queiras: está todo arrombado para tí.
Sona.- Venus in furs, de The Velvet Underground
Así, en nahuatl. Catrocentas entradas neste blogue.
Que cousas.
E eu, tan pouco faladora...
Parece mentira.
Feliz día da Nai (como cada día, vaia). E parabéns ás Lucía. :)
E logo, os ollos cheos de néboa.
Metamorfose.
E despois de todo, sempre quedas tú.
Sabes?
A primavera, señoras e señores.
Volvo con novos versos, pero non penso adiantar nada, porque non vaia ser que quede sen algún premio... Ule a corno queimado.
Apertas de pétalas perfumadas.
Salgueiro cego, muller durmida.
Foi como unha man turrando do meu corpo dende o profundo.
Quedei flotando na onda expansiva, sen aire, sen alento.
Mais nada que unha ollada bastou, e desarmeime como unha boneca.
Dende a distancia, a miña voz repetíase nun eco antigo, mantra, responso.
Pero, iso si, ca man estendida, espertando da néboa, apertei a súa.
E o meu poemario, pobre e miserento, viaxará a Xapón entre a súa roupa e a súa auga de colonia na maleta.
Se só escribo de cando en cando é porque ultimamente me dedico máis a VIVIR.
Que cousas teño ás veces!
.jpg)
