Se algunha vez me preguntas,
Direi que non o lembro.
Non.
Apenas me atrevería
A contarche
A metade das cousas vividas.
A duras penas
Besbellaría en secreto
Que o arrecendo a cervexa
Fáime berrar de anguria
Que a nostalxia da fuxida
Era necesaria, por enriba de todo
(corrín,
Corrín até onde remataban os pasos
cabo, confín da terra)
Que xa non tolero as torradas
No almorzo, sen paporroibos mendiñando pobres farangullas sobre a mesa
E prefiro o xaxún, o café solo e o pelo enleado
As moreas de libros en montóns de desorde
As caixas de mudanza sen abrir
(por se fuxir se volve de novo necesario)
A roupa escura, camuflaxe da dor,
E as fiestras abertas ó sol do verán
De mañanciña
Os acentos
Os apóstrofes
E os ditongos
Os meus pasos pequenos (rúa de madrugada) e etílicos
De beizos apretados con sílabas que me atragoan.
Non, repito.
Negareino.
Negarei que miro polas vidreiras
E polos bares
E busco no fondo do peito
Con cargas de profundidade que
Estoupen as fibras todas
Coa temeridade suicida das cometas
Que prospecto a obviedade
Do abandono
Con meticulosidade cirúrxica.
Que disecciono a tristura e colecciono fracasos.
E négoo sen ambaxes,
Négocho
Négomo dolorosa censura
E todo isto, todo
Nesta pendente esvaradía
Xardín abandonado
Da Conciencia.
Que escribir estes versos
Supón
O punto de cruz
Que faltaba (mal tango)
Para pechar o baile.
